Իսպանիա-Իտալիա խաղին ընդառաջ: Go Spain, Go

Այսպիսով, «Եվրո-2012»-ի եզրափակչում դիտելու ենք Իսպանիա-Իտալիա հակամարտությունը: Առաջնության սկզբում, խմբային փուլի ժամանակ արդեն ականատես ենք եղել այս հակամարտությանը, որն, ինչպես հիշում եք, ավարտվեց 1-1 հաշվով: Սակայն այս անգամ այդպիսի հաշիվ չի կարող գրանցվել, քանի որ այդ դեպքում կավելացվի ևս 30 րոպե և եթե այդ ընթացքում էլ չորոշվի հաղթողը՝ խաղի ելքը կորոշվի 11 մետրանոց հարվածաշարի օգնությամբ, ինչը ես ամենահավանական լուծումն եմ համարում:

 Իհարկե ես երկրպագելու եմ Իսպանիային, բայց կա մի բայց... Ինչքան էլ Իսպանիան հզոր լինի, իմ կարծիքով, շատ քիչ են շանսերը, որ նա կհաղթի, քանի որ Եվրոպայի առաջնության ամբողջ պատմության մեջ չի եղել այնպիսի դեպք, որ մի հավաքական 2 տարի անընդմեջ դառնա հաղթող: Մեզ մնում է միայն սպասել և տեսնել ինչ կլինի: Համենայն դեպս մի բան հաստատ է, որ դիտելու ենք հետաքրքիր, լարված և հարուստ խաղ: Երկու հավաքականներն էլ ունեն նույն խաղաոճը և այդ պատճառով շանսերը հավասարազոր են: Երկու հավաքականներն էլ սիրում են փակ ֆուտբոլ խաղալ, գնդակ պահել և մրցակցի վրա հարձակվել միայն հակագրոհների ժամանակ: Երկու թիմերն էլ ունեն ֆուտբոլիստներ, որոնց վրա հիմնվում է ամբողջ խաղը և որոնք կարող են իրենց ճիշտ խաղաոճով հաջողության հասցնել հավաքականին: Երկուսն էլ ունեն ֆուտբոլիստներ, որոնք շատ լավ կարող են իրացնել ստանդարտ հարվածները և հետխաղյա 11 մետրանոցները:

Հ.Գ.Առաջին անգամ կյանքումս խաղադրույք եմ անելու մի հավաքականի հաղթանակի օգտին, բայց երկրպագելու եմ մյուսին:  Это бизнес- ничего личного...

Բազմաթիվ զինվորների կյանքերը փրկածին չկարողացան փրկել

 Վահե Ավետյանը կնոջ հետ

Չնայած որ բժիշկները ոչ մի հույս չէին տալիս, ասում էին, որ միայն հրաշքը կփրկի նրան, իրենք այլևս անզոր են ինչ-որ բան անել, մենք հավատում էինք... Հավատում էինք, որ նա ոտքի կկանգնի... Հավատում էինք, որ Աստված կօգնի Հայոց բանակի սպային, բժիշկին, մայորին, ծնողների զավակին, կնոջ ամուսնուն, երեխաների հորը... Կօգնի այն մարդուն ով բազմաթիվ զինվորների է բուժել... Բայց, ցավոք սրտի, մեր հույսերը ի դերև ելան: Բժիշկը մահացավ... «Закон подлости»-ին այս անգամ էլ կատարեց իր «подлый» գործը: Բժիշկը մահացավ, իսկ նրան ծեծող «պահարանները» կենդանի մնացին: «Պահարան» եմ անվանում այդ մարդկանց, քանի որ երբ առաջին անգամ տեսա նրանց նկարները՝ ակամայից գլուխս բարձրացրեցի և նայեցի մեր հյուրասենյակում դրված պահարանին: Շատ չնչին տարբերություն տեսա: Ուղղակի մեր պահարանն ավելի գեղեցիկ է ու պակաս նեղ «թիկունք» ունի: Ինչո՞ւ պետք է այդպես լիներ: Ինչո՞ւ պետք է զինվորների կյանք փրկողը մահանա..

Հիմա լայն ուսերի, դատարկ գլուխների, մեծ «բիլաքների» դարն է: Այսինքն, եթե դու չունես այդ թվարկվածներից մեկը, քեզ էլ կարող են կերակրել փողը վերցնել ու սպանել: Այս մութ ու տխուր պատմության միակ լուսավոր կետն այն է, որ մեղավորները ձերբակալվեցին և նրանցից 6-ը նաև կալանավորվեցին: Բայց դա բժշկին ետ չի բերի: Ուղղակի մենք որոշ չափով հանգիստ կլինենք, որ մի քանի «պահարան» պակասեց Երևանի փողոցներից:

Այս օրերին կարդալով մարդկանց կարծիքները, հետևելով քննարկումներին՝ հասկանում եմ, որ նրանք այլևս չեն հավատում, որ ինչ-որ բան կփոխվի: Ուզում են հավատան`չեն կարողանում: Վստահությունը կորել է ոստիկանության և դատարանի հանդեպ: Չեն հավատում, որ այն կառույցները, որոնք ի սկզբանե ստեղծված են եղել պայքարելու կոռուպցիայի դեմ՝ կատարում են իրենց առաքելությունը: Նրանց հավատը կարող է մասամբ վերականգնվել միմիայն այն դեպքում, եթե մեղավորները ստանան իրենց պատիժները:

Վահե Ավետյանը մահանալուց մի քանի օր առաջ

Երբ նման դեպք տեղի է ունենում երկրի ներսում՝ դա ուղղակի չգիտեմ ինչ է: Բառ չեմ գտնում, որ նկարագրեմ, թե դա ինչ է: Հա, լավ, ասենք խմել էին, մի երկու ավելորդ բան էին ասել: Հնարավո՞ր չէր նրանց տաքսի նստեցնել, ուղարկել տուն: Եթե ոչ, ապա ոստիկանություն կանչեիք: Իսկ եթե դու այդքան «լավ տղա» ես ու քեզ համար, այսպես ասած, западло է ոստիկանության դիմելը ու քեզ համար կյանքի ու մահվան հարց է քեզ վիրավորածին ծեծել՝ հարվածիր: Երկու անգամ հարվածիր, երեք անգամ հարվածիր ու հանգիստ թող: Բայց ինչ է նշանակում մարդուն այնպես ծեծելը, որ մի կիսագունդը մտնի մյուսի մեջ և դադարել հարվածելը այն ժամանակ, երբ տեսնում ես, որ նա էլ չի շնչում: Հաճո՞ւյք ես ստանում մարդուն ծեծելուց: Գնա բռնցքամարտով զբաղվիր: Չէ՞ որ քո ֆիզիկական տվյալները ներում են և այնտեղ քեզ ոչ մեկ չի դատի կամ քննադատի, որ մարդուն հարվածես: Կրկնում եմ միակ լավ բանն այն է, որ նրանք այժմ բանտում են և ավելի լավ կլինի այն ժամանակ, երբ դատարանը խստագույնս պատժի նրանց և նրանք ինչ-որ հրաշքով սովորեն մարդկանց հետ մարդավարի վարվել, ոչ թե կենդանու նման: Չնայած այս պարագայում կենդանի է ոչ թե ծեծվողը, այլ`ծեծողը:

Հույս ունենանք, որ ամեն ինչ արդար կլինի: Իսկ եթե ոչ ես՝ չեմ զարմանա, եթե լսենք, որ արտագաղթի թիվը ավելացել է... Ցավակցում եմ Վահե Ավետյանի ընտանիքին: Հասկանում եմ, որ այս կորուստը անդառնալի է և գիտեմ, որ ոչ մի խոսք ձեզ չի մխիթարի... Ուղղակի ցանկանում եմ համբերություն: 

Երևանը վերափոխվում է

Վերջին ժամանակներս շրջելով Երևանի փողոցներում` կարելի է նկատել բազմաթիվ դրական փոփոխություններ: Ամառը սկսելուն պես՝ Երևանում սկսվել են մեծամասշտաբ շինարարական և այլ տեսակի աշխատանքներ: Մասնավորապես շրջելով քաղաքի կենտրոնում՝ ամեն անկյունում նկատում ես նստարաններ «Երևան» անունով: Մեծամասամբ լուծվել է նաև աղբի հարցը, քանի որ բոլոր տեղերում տեղադրվել են աղբարկղներ, որոնք օգնում եմ մաքուր պահել քաղաքը: Որոշ վայրերում նաև կարելի է տեսնել հատուկ պլաստիկ տարաների համար նախատեսված աղբամաններ:

Բարելավվել են նաև ճանապարհները: Եթե նկատել եք, քաղաքի բոլոր մասերում կատարվում են ասֆալտապատման աշխատանքներ: Ճիշտ ժամանակն է, քանի որ որոշ փողոցներում այնպիսի փոսեր կան, որոնք կարող են որպես խրամատ օգտագործվել: Հասարակական տրանսպորտով փողոցներում երթևեկելիս մեզ զգում էինք, ինչպես «Հաղթանակի» զբոսայգու ատրակցիոններից մեկում: Իսկ հիմա կարծես արտասահմանյան ճանապարհներով երթևեկենք՝ հարթ, հանգիստ, «առանց ատրակցիոնների» և ամենակարևորը՝ անվտանգ, քանի որ ավտովթարների մի զգալի մաս տեղի է ունենում փոսերից խուսափելու ժամանակ:

Նաև սկսվել է ծառատունկ, որը շատ օգուտ կբերի քաղաքի օդին: Այս շոգ օրերին մարդիկ մաքուր և պաղ օդի կարիք ունեն: Երբ զբոսնում ես քաղաքում՝ խեղդվում ես օդի պակասությունից, մեքենաների շարժիչների տաքությունից և արձակած վնասակար գազերից: Այդ պատճառով շատ մարդիկ ամռանը ուղղակի հեռանում են երկրից կամ քաղաքից: Անձամբ ես ապրում եմ Աջափնյակում և քաղաքից տուն գալիս այնպիսի տպավորություն է՝ կարծես վառվող անտառից մտել ես սառը ջրի մեջ: Այս և այլ պատճառներով շատ օգտակար է, որ նոր ծառեր ունենաք (եթե իհարկե որոշ մարդիկ նորերը տնկելուն զուգահեռ հները չկտրեն և իրենց անձնական օգտագործման համար պահեն):

Երևանը իսկապես շատ գեղեցիկ քաղաք է: Այն թանգարանների, գեղեցիկ շենքերի, ինչպես նաև նորագույն ճարտարապետական ստեղծագործությունների մի գեղեցիկ խառնուրդ է: Երեկոյան Կասկադի վերևից և այլ բարձր շինություններից նայելիս շատ գեղեցիկ տեսարան է բացվում: Ուղղակի պետք է պահպանել այդ գեղեցկությունը, և շատ լավ է, որ դա արվում է: Միայն այն, որ մարդիկ աղբը փողոցում գցելու փոխարեն գցում են աղբարկղերի մեջ՝ արդեն մեծ առաջընթաց է: Եթե այս տեմպերով շարունակենք՝ շատ շուտով կունենանք եվրոպական չափանիշներին համապատասխանող քաղաք, որն առավել շատ կգրավի զբոսաշրջիկների և այլազգի ճանապարհորդել սիրող մարդկանց: Յուրաքանչյուրս կարող ենք մեր փոքրիկ գործողություններով նպաստել քաղաքի ծաղկմանը: Այդ գործողություններից ամենակարևորն այն է, որ ուղղակի փորձենք մաքուր պահենք: Մնացածը ժամանակի հետ կլինի:

Խնայեք մեր զինվորների մայրերին

Ս.թ. հունիսի 4-ին տարածաշրջանային այցելությամբ Հայաստան էր ժամանելու Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների պետքարտուղար Հիլըրի Քլինթոնը: Չգիտեմ՝ զուգադիպություն էր դա, թե Քլինթոնին «արյունով» դիմավորելու միջոց՝ հունիս 4-ին, հայ-ադրբեջանական սահմանի հյուսիսարևելյան հատվածում ադրբեջանական կողմը հերթական անգամ կոպտորեն խախտեց շփման գծում հաստատված հրադադարի ռեժիմը` փորձելով ներթափանցել ՀՀ Տավուշի մարզի Բերդավան և Չինարի գյուղերի ուղղությամբ տեղակայված հայկական հենակետեր:  Սակայն ձեռնարկված միջոցառումների և հայ զինառայողների քաջարի գործողությունների արդյունքում դիվերսիոն առաջխաղացումը կասեցվեց և տալով կորուստներ` հակառակորդը ետ մղվեց:

Ցավոք, դիամդրությունը չանցավ առանց զոհերի եւ վիրավորների: Զոհվեց 3 հոգի վիրավորվեց 6-ը: Բոլորի համար, կարծում եմ, շոկ էր այսպիսի լուր լսելը, քանզի շատ քչերը կպատկերացնեին, որ ԱՄՆ-ի պետքարտուղարի այցից հաշված ժամեր առաջ Ադրբեջանը կդիմի նման քայլերի:

Այսքանով չավարտվեցին Ադրբեջանի սադրիչ, նախահարձակ գործողությունները, որոնք միտում ունեն փոխելու տարածաշրջանում հաստատված ստատուս-քվոն: Դիվերսիայի հաջորդ օրը՝ հունիսի 4-ի լույս 5-ի գիշերը Ադրբեջանի զինված ուժերը շարունակելով նախօրեին ձեռնարկած սադրիչ գործողությունը, փորձեցին կրկին խախտել ՀՀ պետական սահմանը: ՀՀ Տավուշի մարզի Ոսկեպար գյուղի մերձակայքում Ադրբեջանից փորձել է հայկական տարածք ներխուժել 15-20 հոգուց բաղկացած զինված դիվերսիոն խմբավորում: Հայ դիրքապահների զգոնության շնորհիվ դիվերսիոն խումբը հայտնաբերվել է, և ձեռնարկված հատուկ միջոցառումների արդյունքում խումբը վնասազերծվել է, եւ տալով բազմաթիվ կորուստներ եւ վիրավորներ՝ նահանջել է:

Այս լուրը կարծես ամպրոպը լիներ խաղաղ երկնքում: Բոլորը սկսեցին կարծել, թե վերսկսվում է պատերազմը: Շատ, շատ մարդիկ սկսեցին դիմել պաշտպանության նախարարություն՝ կամավոր զորակոչվելու եւ դիրքեր մեկնելու համար: Պաշտպանության նախարարությունից պատասխանեցին, որ դրա կարիքը չկա եւ հայ սահմանապահները վերահսկում են իրավիճակը:

Որ դա այդպես է՝ համոզվեցինք ադրբեջանական հաջորդ եւ կարծես, թե վերջին դիվերսիայի ժամանակ: Հունիսի 6-ի գիշերը ղարաբաղա-ադրբեջանական սահմանին (Հորադիզի ուղղությամբ) ադրբեջանական հետախուզադիվերսիոն խումբը փորձ է արել ներխուժել ԼՂՀ ՊԲ-ի մարտական դիրքերից մեկը: Վնասազերծման գործողությունների ժամանակ զոհվել է 1 եւ վիրավորվել 2 հայ զինծառայող: Ըստ ոչ պաշտոնական լուրերի՝ ադրբեջանական կողմն այս բոլոր գործողությունների ընթացքում ունեցել է ավելի քան 25 զոհ:

Սակայն ադրբեջանական ԶԼՄ-ները հայտարարեցին ընդամենը 8 զոհի մասին, բայց չգիտես ինչու՝ վերջին ժամանակներս Ադրբեջանի ԶՈՒ-ում շատացան ականի վրա պայթելու, զինծառայողների վրա բետոնե պանելներ ընկնելու դեպքերը: Կարծում եմ՝ հասկացալի է, թե որն է սրա նպատակը: Ադրբեջանցիները սովորություն ունեն թաքցնելու իրենց զոհերին: Եվ եթե նրանք հայտարարում են 8 զոհի մասին, ապա այդ թիվը հանգիստ կարող եք բազմապատկել 2-ով կամ 3-ով եւ կստանանք նրանց զոհերի իրական թիվը: Պարզ է, դիակները կան, դա փաստ է, դա չեն կարող թաքցնել: Բայց չեն կարող նաեւ հայտարարել, որ այդքան զոհեր ունեցել են այդ գործողությունների ժամանակ, քանի որ այդ դեպքում ադրբեջանական պղպջակները կպայթեին: